Հարցրեցի ընկերուհուս, թե ինչու ամուսնու ազգանունը չի վերցրել․․․ Նրա պատասխանն անսպասելի էր ինձ համար․․․

Եվ իսկապես․․․ Քչերն են նման կերպ մտածում․․․

90-ականներին սովորում էի բժշկական համալսարանում, վերջին կուրսում։ Ինչպես և շատերն էին այդ ժամանակաշրջանում, ես նույնպես ունեի ոչ հասուն կոնսերվատիվ հայացքներ և տեսակետներ։

Իմ համակուրսեցիներից մեկը ամուսնացած աղջիկ էր, ով չէր վերցրել ամուսնու ազգանունը։ Այդ տարիներին նման բանը հազվագյուտ երևույթ էր։ Աղջիկների մեծ մասը պարտադիր պիտի փոխեին ազգանունը, այլապես ամուսնու ընտանիքը նրան այլ կերպ կընդուներ, ոչ այնքան լավ։ Երբ հարցրեցի համակուրսեցուս, թե ինչու չի փոխել ազգանունը, ակնկալում էի լսել ինքնուրույնության կամ առանձին անձ լինելու մասին նրա փաստարկները։ Բայց դրա փոխարեն նա պատասխանեց․

-Ես հարգում եմ սկեսրայրիս, նա հիանալի մարդ է, կասկած չունեմ։ Բայց նա այն մարդը չէ, ով մի քանի տարի շարունակ գիշեր-ցերեկ քրտնաջան աշխատել է, որ կարողանա ինձ ուղարկել սովորելու բժշկական քոլեջում, հետո համալսարանում, հիմա էլ ասպիրատնտուրայում։ Ես ուզում եմ, որ ամեն անգամ, երբ հայրս անցնի իմ կլինիկայի կողքով, դրա վրա տեսնի ԻՐ ազգանունը, ու հասկանա, թե որքան մեծ դեր է կատարել այն ամենի ստեղծման համար, ինչ ես ունեմ, ինչի հասել եմ։ 

Патриархат или свекровь заставляет взять их фамилию

Երբեք նման բան չէի լսել, ընկերուհուս ասածն ուղղակի շուռ տվեց իմ կարծիքը տվյալ հարցի վերաբերյալ։

Այսքան տարի է անցել, բայց նրա պատասխանը հիշելիս կամ որևէ մեկին պատմելիս չեմ կարողանում զսպել արցունքներս։

Ես էլ շնորհակալ եմ հայրիկիս, ու հպարտությամբ եմ կրում նրա ազգանունը։

Եվ իսկապես․․․ Քչերն են նման կերպ մտածում․․․

90-ականներին սովորում էի բժշկական համալսարանում, վերջին կուրսում։ Ինչպես և շատերն էին այդ ժամանակաշրջանում, ես նույնպես ունեի ոչ հասուն կոնսերվատիվ հայացքներ և տեսակետներ։

Իմ համակուրսեցիներից մեկը ամուսնացած աղջիկ էր, ով չէր վերցրել ամուսնու ազգանունը։ Այդ տարիներին նման բանը հազվագյուտ երևույթ էր։ Աղջիկների մեծ մասը պարտադիր պիտի փոխեին ազգանունը, այլապես ամուսնու ընտանիքը նրան այլ կերպ կընդուներ, ոչ այնքան լավ։ Երբ հարցրեցի համակուրսեցուս, թե ինչու չի փոխել ազգանունը, ակնկալում էի լսել ինքնուրույնության կամ առանձին անձ լինելու մասին նրա փաստարկները։ Բայց դրա փոխարեն նա պատասխանեց․

-Ես հարգում եմ սկեսրայրիս, նա հիանալի մարդ է, կասկած չունեմ։ Բայց նա այն մարդը չէ, ով մի քանի տարի շարունակ գիշեր-ցերեկ քրտնաջան աշխատել է, որ կարողանա ինձ ուղարկել սովորելու բժշկական քոլեջում, հետո համալսարանում, հիմա էլ ասպիրատնտուրայում։ Ես ուզում եմ, որ ամեն անգամ, երբ հայրս անցնի իմ կլինիկայի կողքով, դրա վրա տեսնի ԻՐ ազգանունը, ու հասկանա, թե որքան մեծ դեր է կատարել այն ամենի ստեղծման համար, ինչ ես ունեմ, ինչի հասել եմ։

Երբեք նման բան չէի լսել, ընկերուհուս ասածն ուղղակի շուռ տվեց իմ կարծիքը տվյալ հարցի վերաբերյալ։

Այսքան տարի է անցել, բայց նրա պատասխանը հիշելիս կամ որևէ մեկին պատմելիս չեմ կարողանում զսպել արցունքներս։

Ես էլ շնորհակալ եմ հայրիկիս, ու հպարտությամբ եմ կրում նրա ազգանունը։

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: