Միայնակ թողնելով ինձ ու մեր 3-ամյա որդուն ամուսինս հեռացավ…Ստիպված գնացի այդ քայլին…

Ամուսինս հեռացավ ընտանիքից՝ միայնակ թողնելով ինձ ու մեր 3-ամյա որդուն․․․Ստիպված գնացի այդ քայլին։Ամուսինս լքեց ինձ ու
մեր 3 ամյա երեխային, ես մնացել էի լիովին միայնակ…ունեինք պարտքեր, և ես որոշեցի գնալ այդ քայլին…Երբևէ մտածել եք, որ գե-
րեզմաններում կարելի է գտնել հոգեբանական աջակցություն: Ես կարծում եմ, որ հնարավոր է: Երբ գնում ես հարազատներիդ մոտ,
ովքեր արդեն չկան, շատ հաճախ հանգստանում ես:

Մարդկանց կյանքում լինում են այնպիսի պահեր, երբ թվում է, որ փակուղում ես գտնվում, ամեն ինչ վատ է, ելք չկա: Դու չգիտես, թե
հետո ինչ է լինելու,ինչ ակնկալել:Երբեմն թվում է,թե նման պահերի անհնար է գտնել մի մարդու, որ խոսես հետը դրա մասին: Եվ այդ
ժամանակ գնում ես հարազատ մարդու գերեզմանաքարի մոտ: Որ խոսես, հարցեր տաս, գուցե և ստանաս պատասխններ:

Այդպես եղավ նաև ինձ մոտ: Այնպես էր ստացվել, որ վերջերս էի բաժանվել ամուսնուցս: Ես մնացի միայնակ, իսկ երեխաս ընդամե-
նը 3 տարեկան էր: Ունեի մեծ պարտքեր: Նախկին ամուսինս ալիմենտներ չէր վճարում:Երկար ժամանակ միայնակ պայքարում էի,
որ հաղթահարեմ խնդիրներս: Բայց մի օր հոգնեցի, զգում էի, որ այլևս ուժ չունեմ: Գնացի պապիկիս գերեզմանին:

Ես այնքան միայնակ էի…Ես պապիկիս խնդրեցի ինձ համար ամուսին, իսկ որդուս համար հայրիկ գտնել: Նաև խնդրեցի, որ որդիս
նրան նման լինի: Մի քիչ էլ նստեցի և գնացի տուն:Գուցե չհավատաք, բայց հաջորդ օրը, երբ զբոսնում էի տղայիս հետ, հանդիպե-
ցինք իմ համադասարանցուն: Ես նրան վաղուց չէի տեսել:

Նա ընկերակցեց մեզ, միասին գնացինք այգի, իսկ հետո էլ բարձրացավ տուն՝ մի գավաթ սուրճ խմելու:1 ամիս անց նա ինձ ամուս-
նության առաջարկություն արեց: Մենք ամուսնացանք: Ես ու որդիս երջանիկ ենք…Մի մոռացեք ձեր հարազատներին, նրանք մեզ
տեսնում են…

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: